ஆ..ஆஆ..ஆஆஆ..ஆஆஆஆஆஆ

காலையில் எழும் பொழுதே தெரிந்தது மனதில் ஏதோ மாற்றம், என்னவென்று பார்த்ததில் எக்ஸாம் பீவர் என்று தெரிந்தது... அறக்கப் பறக்க கிளம்பும் பொழுது கைகள் தான் வேலையைச் செய்கிறதே தவிர மனதில் வேற என்ன என்னவோ ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது..

அம்மாவின் மீது ஆத்திரம் ஆத்திரமாக வந்தது. அன்று செல்லும் போது அம்மா உடன் இருந்தாங்க.. இப்போ என்னடானா அவங்க பாட்டுக்கு ஊருக்குப் போயிட்டாங்க.
சே... நான் என்ன செய்வேன் ஏது செய்வேன்னு தெரியலையே!! மாமியார் தான் கூட இருக்காங்க.. இருந்தாலும்.... இவ்ளோ நாளா அம்மா வீட்டிலேயே இருந்தாச்சா, அம்மா கூட இருக்கும் போது என்ன கவலைங்கற தைரியதில இருந்திட்டேன்.. ஒரு வேளை என் மாமியார் என்னை விட பயந்தகொள்ளியா இருந்திட்டா அதான்..

அச்ச்ச்ச்சோசோசோஓஓஓஓஓ..
பைத்தியமே பிடிச்சுக்கும் போல இருக்கே..

போடு போன ரங்கமணிக்கு
டிரிங் டிரிங் டிரிங்

“ம்ம்ம் சொல்லு”

“ம்ம்ம்ம் ம்ம்ம்ம்”

“என்ன சீக்கிரம் சொல்லு வேலை இருக்கு. இங்க வந்தாலும் நிம்மதியா இருக்க விடமாட்டியா!!!”

“எல்லாம் என் நேரம். கிளம்பிட்டு இருக்கோம். எனக்கு....எனக்கு.. பயமா இருக்குபா:(”

“அதான் அம்மா கூட இருக்காங்க இல்ல, அப்புறம் என்ன! இதுக்கு தான் போனா?? சரி வைய்யு எனக்கு வேலை இருக்கு”

“ம்ம்ம்:((((”

ஒரு வழியா நாங்க 2பேரும் கிளம்பி, தூங்கிக் கொண்டிருந்த பரிக்‌ஷித்தை எழுப்பி, டையேப்பரைக் கட்டி விட்டு, பவுடர் போட்டு, டிரஸ் மாத்திவிடுகையில் அழகாய் ங்கு.. ங்கனு சிரிக்கையில் மனதில் எங்கோ ஒரு மூலையில் வழித்தது..

”ஐ லவ் யூடா செல்லக் குட்டி” என்று ஒரு முத்தம் வைத்து தோளில் சாய்த்துக் கொண்டு வீட்டைப் பூட்டி விட்டு கிளம்பினோம்.

டாக்ஸியில் செல்லும் பொழுது பரிக்‌ஷித் நன்கு சிரித்துக் கொண்டு சாலையை வேடிக்கைப் பார்த்தபடி குதூகலச் சிரிப்புடன் குதித்த படி குஷியாக இருந்தான்!!!! நான் தான் தேவை இல்லாமல் கவலைப் படுகிறேனோனு தோனுச்சு....

வலது பக்க அம்புக் குறியுடன் ஸ்டெர்லிங் ரோடு என்ற பலகையைப் பார்த்தவுடன் என் அருமைத் தம்பி, உடன்பிறவாச் சகோதரன் வானவில் வீதி கார்த்திக்கின் நினைவு வந்தது. இங்க தான் எங்கயாவது சுற்றிக் கொண்டிருப்பான் என்று எண்ணிக் கொண்டேன்...

12 மணிவாக்கில் சைல்ட் ஹாஸ்பிட்டல் சென்றடைந்தோம். எங்க டாக்டர் கிட்ட போனதும், அவர் ஒரு குட்டி பாப்பாவை பார்திட்டு இருந்தார். அந்த பாப்பா அழுதிட்டு இருந்துச்சு. திடீர்னு பரிக்‌ஷித் ’ம்மானு’ அழ ஆரம்பிச்சிட்டார். பக்கதில இருந்தவங்க எல்லாம் என்னாச்சுனு கேட்க ஆரம்பிச்சிட்டாங்க! பாவம் அவங்களுக்கு எப்படி தெரியும் எந்த குழந்தை அழுதாலும் இவரும் அழுவாருன்னு:(... டாக்டர் கிட்ட குட்டி வெயிட் ஏற என்ன செய்யனு கேட்டிட்டு, வேக்சின் போடும் ரூமிர்க்கு அவர் அனுப்பி வைக்க... ஆ!! வந்திருச்சுடா நான் பயந்து கொண்டிருந்த அந்த ஊசி..............பேந்த பேந்த முழித்துக் கொண்டு அங்கிருந்த ஹெட் நர்சிடம் சென்றோம். அவர் எந்த ஊசி போடனும், எது போட்டிருக்கு என்று கேட்ட கேள்விக்கு உளரிக் கொட்டி இம்முனிசேசன் ரெக்கார்ட எடுத்து நீட்டி” ஓ!! ஈஸி பைவ் ஆ”னு கேட்டதற்க்கு ஆமாம்னு சொன்னேன்.

அங்க வேற ஒரு குட்டி பாப்பாவிற்க்கு ஊசி போட மெடிசின் எடுத்து கிட்டு இருந்தாங்க.. அட ராமா நான் ஊசினாவே 10மைல் தூரத்துக்கு திரும்பி பார்க்காம ஓடர ஆளு!! என் மகனுக்கு குட்டீஸின் அழுகையைக் கேட்டால் அவர் அழுகையை நிப்பாட்ட நாலு நாள் ஆவும்.. இது என்னடா வம்புன்னு வெளிய ஓடிட்டோம்.

சரி உன் மகனுக்கு ஊசி போடையில என்ன செய்வேனு மாமியாரு கேட்க்க நீங்க இருக்கும் போது என்ன கவலைனு நான் சொல்ல.. சரி சரி வானு உள்ளார இழுத்திட்டு போயிட்டாங்க..

பரிக்‌ஷித்திர்க்கு ஊசிய ரெடி பண்ணிட்டு இருக்கையிலேயே தூரமா போய் நின்னுட்டேன்.......’ம்மாஆஆ’னு கத்தினான்.. 10 செக்கண்ட்ல அழுகையை நிறுத்திட்டான்... அட தங்கமே அவ்ளோதான்னு அப்புறம் அவனை கொஞ்சவும்.,

“இதுக்கு போய் இவ்ளோ ஆர்ப்பாட்டம் பண்ணிட்டியே நீ! ஊசி உனக்கா இல்லை அவனுகானு எனக்கே சந்தேகம் வந்திருச்சு”ன்றாங்க மாமியார்....

சென்னை பட்டணம்

ஸ்ஸ்ஸ்ஸ்யப்பா ஒரு வழியா சென்னை வந்து சேர்ந்தாச்சுங்க. பொங்கலை நம்ம ஊர்ல நல்ல படியா கொண்டாடி முடிச்சிட்டு கிளம்பிட்டோம்.. வந்துகூட 20 நாள் ஆச்சு.. பாவம் சென்னைல இருப்பவங்க எல்லாம் நாம இல்லாம ரொம்ப வருத்தப்படறதா கேள்விப்பட்டேன்.. அவங்க பாசத்தை நினைச்சு புல் அரிச்சு போய் வந்திருக்கேன்.. மக்கா எங்கிருந்தாலும் நல்லா இருங்கப்பு..

எனக்கு "மக்கானு சொன்னாவே என் தோழி கோமதி கோகிலா தான் நினைவுக்கு வர்றாள். அவ தான் எப்பவும் கிளாஸ்ல மக்கா மக்கானு சொல்லி கிட்டு திரிவா.
இப்போ எங்க இருக்கானு தெரியலை.. கோமதி கோகிலாங்கிறது 2 பேர் இல்லைங்க ஒருத்தியே தான்..

சரி அதை விடுங்க நீங்க நாம வந்த விசியத்தைப் பத்தி பேசுவோம். சென்னை வந்து சேர்ந்த கதையை கேளுங்க..

அட கேளுங்கப்பா

சரி சரி டென்ஷன் ஆவாதிங்க சொல்லிடறேன்

பொங்கல் முடிந்த ஞாயிறு காலை தான் கிளம்பினோம். காலை 9.40 க்கு கிளம்ப வேண்டிய விமானம் 2 மணி நேரம் தாமதம் என்பதால். கொஞ்சம் டென்ஷன் இல்லாம மெதுவாவே கிளம்பினோம். 10.30 க்கு எல்லாம் விமான நிலையத்திற்கு போய் சேர்ந்திட்டோம். ஒரு வழியா செக்கின் எல்லாம் முடிந்து வந்து உட்கார்ந்தாச்சு.. பரிக்க்ஷித்திர்க்கு பயங்கர தூக்கம். நான் அப்படியே தோளில் போட்டு தட்டி தூங்க வைத்திட்டேன். சரியா 10 ஆவது நிமிசத்தில எழுந்திட்டு ஒரே அழுகை. நான், மாமியார், அம்மா, பரிக்க்ஷித் அப்பானு மாறி மாறி தோளில் போட்டு தட்டி பார்த்திட்டோம் ம்ஹும் ஒன்னும் வேலைக்காவலை. சரி 11.30 ஆச்சு விமானம் வந்திரும் போய்டலாம்னு பார்த்தா, இன்னும் 1 மணிநேரம் தமாதம்னு சொல்லிட்டாங்க. போச்சுடா இன்னும் 1 மணி நேரம் குட்டிய வச்சிட்டு எப்படி சமாளிக்கறதுன்னு தெரியாம புலம்பிகிட்டு கிடந்தேன்..




விமானங்கள் வருவதையும், போவதையும், செடிகள் அசைவதையும் வேடிக்கை காட்டி ஒரு அரை மணிநேரத்தை ஓட்டிட்டோம். கடைசி அரை மணிநேரத்தில் கோவை விமான நிலையத்தையே கதி கலங்க வச்சிட்டார் எங்கள் வீட்டு ராஜா. என்ன செய்தாலும் அழறார். பசிக்குமோனு பால் கொடுத்தால் பாட்டிலை வாயில் வைக்காமல் தள்ளி தள்ளி விடறார். தூக்கிக் கொண்டு நடக்கிறோம், பேசுகிறோம், விளையாடுகிறோம் ஆனால் அழுகை மட்டும் குறையவேயில்லை.
கடைசியில் எனக்கும் அழுகை வந்து விட்டது.

ஒரு வழியாக விமானம் வந்து அதில் அமர்ந்தும் விட்டோம் அப்புறம் தான் அழுகை சிறிது குறைந்தது. அதுவும் சில நிமிடம் மட்டுமே. விமானம் ரன்வேயில் ஓடி மேலே பறந்தது எதுவுமே எனக்குத் தெரியவில்லை இத்தனைக்கும் நான் ஜன்னலோர இருக்கையே. என் மடிமீது நிற்க வைத்து வெளியே காட்டவும் சடாரென அழுகையை நிறுத்தி "ஆ", "ஊ" னு பேசியபடி சிரித்துக் கொண்டு குதிக்க ஆரம்பிச்சிட்டார். அப்புறம் அப்படியே என் மடியில் படுத்து தூங்கி சென்னையில் தரையிரங்கியதும் எழுந்தும் ஆச்சு..

மதியம் 3 மணிக்கு வீடு வந்து சேர்ந்தோம். யப்பா எங்களுக்கு விமானமும் வேண்டாம், பயணமும் வேண்டாம் இனி நாங்கள் சென்னை பட்டணத்தை விட்டு எங்கேயும் போவதாய் இல்லை. இந்தக் கொடுமைக்கு ஸ்லீப்பர் பஸ்சிலேயே வந்திருக்கலாம்னு ஆயிருச்சு. பரிக்க்ஷித்தின் முதல் சென்னை பயணத்தை எங்களால் என்றும் மறக்க முடியாது..

கிலுகிலுப்பை

ஒரு தினம் மதிய வேலை, முன் அறையில் அமர்ந்திருந்தேன் என் வீட்டினருடன். வெளியில் ஒட்டடை ஒட்டடை என்ற சப்தம் கேட்டுப் பார்தேன். ஒட்டடை குட்சிகள் விற்றுக்கொண்டு ஒரு அம்மா வந்து கொண்டிருந்தாள். உடன் கழுத்துடன் சேர்த்துக் கட்டிய ஒரு துணியில் அவள் குழந்தை. சின்னஞ் சிறு குழந்தை அழுது கொண்டே இருந்தது. பார்த்ததும் மனத்திற்குள் ஏதோ ஒரு புரியாத அழுத்தம். என்னைப் பார்த்ததும் , என் வீட்டின் முன் நின்று கொண்டாள். நான் வீட்டினுள் நுழைந்து 'அம்மா ஒட்டடை குட்சி வேணுமா?' என்றேன். எதற்கு? எல்லாம் இருக்கு வேண்டாம் என்றார். நானும் வெளியில் சென்று இருக்கு வேண்டாம் என்று சொன்னாலும் மனது கேட்கவில்லை. அம்மா பாவம்மா குழந்தை வேற இருக்கு வாங்கிக்கலாம்னு சொன்னேன்.

அம்மாவும் வந்து எவ்வளவுனு கேட்டாங்க. 35ரூபாய் வாங்கிக்கோங்க என்றாள். என் அம்மா 15ரூபாய்னா கொடு இல்லனா வேண்டாம்னு சொல்லிவிட்டு மாடி போர்ஸன்ல இருக்கிறவங்களை அழைத்தாங்க. அவர்கள் எல்லோரும் ஒட்டடை குட்சி வாங்குவதிலேயே குறியாக இருந்தார்கள். ஆனால் என் மனசு முழுவதும் அந்த அழுகிற குழந்தை தான் இருந்துச்சு. கைதட்டி அதனோட அழுகையை நிறுத்த முயற்சித்து வெற்றியும் அடைந்தேன். என்னைப் பார்த்து சிரித்தது. நானும் சிரித்தேன். அக்குழந்தைக்கு எதாவது தரணும்னு நினைத்தேன், ஆனா என்ன தருவதுணு தெரியலை. ஆறு மதக் குழந்தையாம். அழகாக அழுக்காக இருந்தது. வீட்டிற்க்குள் வந்து ஒவ்வொரு அறையாகத் தேடினேன் என்னவென்று தெரியாமல் ஏதேனும் தர எண்ணி. இரண்டு கிலுகிலுப்பை இருந்தது. அதில் ஒன்றை எடுத்துச் சென்றேன்.




எதற்கு இது? இதெல்லாம் அவங்ககிட்டயே இருக்கும், நம்ம வீட்டு குழந்தைக்கு வேணும்னு சொல்லிட்டாங்க அம்மா. கொடுத்திடலாம்மா நம்மகிட்டதான் இரண்டு இருக்கு இல்லனு சொன்னேன். போ உனக்கு ஒன்றும் தெரியாதுனு சொல்லிவிட்டு போயிட்டாங்க. கடைசியாக எல்லோரும் சேர்ந்து மொத்தமாக மூன்று ஒட்டடை குட்சி வாங்கி விட்டு 45 ரூபாய் கொடுத்தாங்க. 5ருபாய் மட்டும் சேர்த்துக் கொடுங்கனு கேட்டாள். யாரும் தரலை. 5ரூபாய் தான, குழந்தைக்கு ஏதாவது வாங்கித் தரட்டும் கொடுத்திடலாம்னு சொன்னேன். என் பேச்சு அவர்கள் காதில் விழுந்ததாகத் தெரியவில்லை. எத்தனையோ செலவு பண்ணறோம் கொடுத்திடலாம்னு சொன்னேன். உனக்கு ஒன்றும் தெரியாது போனு சொல்லிட்டாங்க. அப்போ எனக்கு என்னதான் தெரியும்னு நினைக்கறீங்க என்று கேட்கிறேன் பதில் கூற எவரும் இல்லை அங்கே.